سلام پدر من ی 10سالیه ریزش مو سکه ایی داره و چن سالی به بیمارستان مراجعه کرد ولی نتیجه ایی نداشت این ریزش حتی به ریش و ابرو و مژه ام سرایت کرده ایاراه درمانی داره؟
عسگری

سلام آقای دکتر،ببخشید دوست من یکدفعه نابینا شد و بعد از ام آر آی مشخص شد که ام اس دارد.باید چکار کند؟؟؟؟ دوستم سفید پوست و تپل هست
دوست

سلام چند سوال داشتم من برای جوش های صورتم تجویز شده برم زالو درمانی اولین نگرانیم اینه که امکان داره زالویی که قبلا استفاده شده روی صورتم بندازن یا خیر وبعدی اینکه جای زالو گزش زالو ها معمولا تا چه مدت باقی می مونه و اندازه زخم چقدره؟
K_f

باسلام واحترام حجامت قد هر چند وقت است وچه محل هایی انجام گیرد. لطفا نسبتا کامل توضیح بدهید. سپاس از الطاف شما.
یونس

سلام.خدمت جنابتان عرض کنم ک همیشه خسته وسست وبی حال هستم خوابمم خیلی زیاده.هیچ رقمه هم خیتگیم در نمیشه چه راه کار داره این وضعیت من؟باتشکرازلطفتون
رحیم علوی

سلام. لطفا ذکر فرمایید که نوع لیمو، باید لیموی شیرازی (زرد رنگ) lemon باشد و نه لیمو ترش (سبز رنگ) lime. این دو با هم فرق دارن.
نام

سلام من پسر هستم ۲۵ ساله که متاسفانه اندامم زنانه شده و سینه هام دچار ژنیکوماستی شده میخواستم بدونم درمانی هست و با مصرف چیزی میشه وضعیت اندامم مردانه تر بشه یا خیر؟ اگه هست بفرمایید لطفا حتا خجالت میکشم پیش دکتر برم درضمن بنده بدن پرمویی دارم و طبعم سرد و تره
محمد

با سلام و تشکر از سایت خوبتون آقای دکتر من برای سینوزیتم چند سال پیش زالو انداختم و نتیجه ش عالی بود، انگار زالوها همه چرکها رو خوردن، و واقعا لذت بردم. حالا دوباره میخوام زالو بندازم و فقط مشکلم اینه که جای زخمش کلا روی پوستم میمونه و نمیره؛ سوالم اینه که به جز صورت ، جای دیگه ای رو میشه زالو انداخت که برای درمان سینوزیت موثر باشه؟ ممنون از پاسخگویی تون
ح.د

سلام دکتر جان من لوازم بادگش دارم ولی از این جدیدا از فروشگاه خریدم که پیستون اینجور چیزاوداره با اتیش و الکل سر کار نداری فرقی نداره که؟؟خودم میتونم بادکش کنم؟
علی محمدی

سلام.برای از بین بردن الودگی های پوست تخم مرغ فقط جوشاندن در اب کافی نیست؟حتما باید داخل فر هم گذاشته شود؟ من در دوران شیردهی هستم میزان مصرفم چقدر باید باشه؟ ممنون
کریمیان
زندگی استعماری؛ طبّ استعماری
اعتياد به زيبايي؟!(مقاله انتخابی)
تعداد: 3 میانگین: 3
[تعداد بازدید : 2897]

[نسخه چاپی]

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم 

و صلّي الله علي محمّد و آله الطّاهرين  و لعنة الله علي اعدائهم اجمعين 

 

 

 

اعتياد به زيبايي؟!

چگونه دل مشغولي نسبت به ظاهرم، زندگي‌ام را تباه كرد.1


 

 

 ليزا‌ هايكي2

 


چكيده
 

 

 

در نتيجه فرهنگ مصرف‌گراي غربي و خلق تصاويري به كلي جديد از مفاهيمي همچون كهن‌سالي، جواني و زيبايي، زنان هويت‌باخته و گسسته از ارزش‌هاي راستين جوامع خود، اندك اندك از بن بست محتومي سر در آورده‌اند كه در آن، گويي جز جدال با ظواهر و درونيات خود هيچ راه ديگري برايشان باقي نمانده است. فرهنگ مصرفي موفق شده است تصويري از زيبايي و جذابيت را در ذهن زنان خلق كند كه آنها در هر سن و سالي كه باشند، براي تحقق آن تصوير پوشالي، ناگزير از مصرف محصولات آرايشي و زيبايي بي‌پايان و گرفتار نوعي وسواس و اعتياد نسبت به ظاهر خود مي‌شوند. اين مقاله كه به قلم نويسنده‌اي دست‌اندركار فعاليت‌هاي رسانه‌اي و تبليغاتي نوشته شده، به خوبي، گوشه‌هايي از اين كلنجارها و جدال‌هاي هر روزه زنان را با تصوير خود در آينه به تصوير كشيده است.
 

 

 

 

درحالي‌كه منتظر گرم شدن دستگاه حالت‌دهنده مو نشسته‌ام، مي‌انديشم دوباره در همان جاي قبلي هستم. موهايم را شسته‌ام و حسابي آنها را حالت داده‌ام. همچنين اصلاح كرده‌ام و ابروهايم را برداشته‌ام. موهايم را با موخشك‌كن خشك كرده‌ام، ولي هنوز يك جاي كار مي‌لنگد. موهايم كم‌پشتند. آن‌قدر كم‌پشت كه وقتي آنها را دم‌اسبي مي‌بندم، به نازكي يك مداد مي‌شوند. با محصول مخصوص مويي كه وعده چيزي را مي‌دهد كه از پس انجام آن برنمي‌آيد، موهايم را به حال و روزي درآورده‌ام كه ديگر بدتر از آن امكان ندارد.
 

 

 

 

چيزي كه از ته دل مي‌خواهم ـ به جاي انجام اين مراسم هميشگي و يك‌نواخت ـ اين است كه نوشتن يك رمزواره را ياد بگيرم. تجزيه و تحليل‌ها را مطالعه كنم. با يك نفر ديگر در آن طرف دنيا درباره مفهوم فشار و سختي‌هاي واقعي حرف بزنم، نه از آن نوع فشارها و سختي‌هايي كه به دليل اعتيادم به زيبايي درگير آنم.
 

 

 

 

گاهي اوقات كه به آينه نگاه مي‌كنم، انعكاس نور را به شكل درستش مي‌بينم. خورشيد كه غروب مي‌كند، تصوير درون آينه، ‌كم‌نور مي‌شود و چين‌هاي ناشي از گذر عمر به چشمم مي‌آيند و موهاي لختم با تاريك روشن داخل آينه در هم مي‌آميزند و زاويه درست چانه‌ام، خود را نشان مي‌دهد. در اين موارد، به آينه نگاه مي‌كنم و به خودم مي‌گويم: «اوه، آن‌قدر‌ها هم كه فكر مي‌كردم، وحشتناك نيستم!»
 

 

 

شكي نيست كه چنين نگاه مطلوبي يا از روي تن‌درستي، يا هوشمندانه يا شايد حتي منطقي است. با اين حال، هر چه هست، صددرصد صادقانه است. هر روز هم همين اتفاق تكرار مي‌شود.
 

 

 

عجيب است. به اين چيز، زيبايي مي‌گويند. من عادت كرده‌ام در زندگي‌ام، دو برابر زيبا باشم. شما هم حتماً مي‌دانيد چه مي‌گويم. فقط موضوع تفاوت نگاه ديگران در ميان است. آنها عملاً به تو نگاه مي‌كنند. آنها تو را مي‌بينند.
 

 

 

بر اساس گزارش‌هاي موجود، محصولات ضد پيري پوست، صنعتي سه و نيم ميليارد دلاري را تشكيل مي‌دهند. اين محصولات براي رفع 33 درصد چين و چروك‌ها طراحي شده‌اند. آيا شما مي‌دانيد قيافه من نشان‌دهنده قيافه كسي است كه به اندازه 33 درصد از خطوط و چروك‌هايش را از دست داده است؟ من درست به اندازه همان سن اصلي و تقريباً ترسناك خودم به نظر مي‌رسم، فقط با 33 درصد پوست صاف و چروك كمتر. با اين تفاوت كه اكنون اينجا در برابر يك جعبه كرم صورت هفتاد دلاري ايستاده‌ام كه مي‌توانستم با پول آن، شبي در بيرون، شام بخورم يا يك كتاب درسي بخرم يا قسط اول خريد يك لپ تاپ نو را بپردازم. واقعاً خنده‌دار است. با اين حال، هنوز هم وارد فروشگاه‌هاي محصولات زيبايي مي‌شوم و مدت‌ها توي راهروي مربوط به محصولات مراقبت از پوست مي‌چرخم و جعبه‌ها را زير و رو مي‌كنم. «شايد اين يكي همان چيزي باشد كه دنبالش مي‌گردم».
 

 

 

يادم مي‌آيد يك بار كتابي مي‌خواندم به نام «وضعيت». يكي از شخصيت‌هاي اصلي كتاب، «سندروم ترنر» داشت كه موجب مي‌شد به سن بلوغ نرسد و قد و قواره‌اش به اندازه يك دختربچه مدرسه‌رو باقي بماند. اين زن در بيشتر دوران عمرش، احساس در حاشيه بودن مي‌كرد، گوشه‌نشين بود و هيچ رابطه‌اي با كسي نداشت. تا اينكه به يكي از جزاير كارائيب سفري مي‌كند و در آنجا، مردي، عاشق او مي‌شود. اين جمله كتاب را خوب يادم مانده است: مرد دايم به او مي‌گفت: «من به خاطر همين قد و قواره ريزه ميزه‌ات است كه دوستت دارم.» تا اينكه عاقبت زن متوجه مي‌شود خودش هم عاشق مرد شده است. با اين حال، كي هست كه بگويد: «من عاشق همين بي‌ريختي‌ات شده‌ام؟» يا «من عاشق همين سن و سال داشتنت شده‌ام.» البته به اعتقاد من، عشق براي پيرها و زشت‌ها هم وجود دارد، ولي وقتي براي اولين بار آنها را ملاقات مي‌كنيد، آنها بايد جوان و زيبا باشند.
 

 

 

 

يكي از كساني كه براي آخرين مطلبم؛ «زيبايي، وسواس، مردان، زنان» يك يادداشت اينترنتي گذاشته بود، چنين نوشته بود: «در هشتاد سالگي، همه، حاشيه‌نشين مي‌شوند.» او اين حرف را در واكنش به اين دريافت من از سخن گفتن با ديگر زنان زده بود. من در گفت‌وگوهايم با زنان مختلف از آنها شنيده بودم كه آنها به اين دليل نمي‌خواهند پير شوند كه مي‌ترسند زيبايي‌شان را از دست بدهند و به حاشيه رانده شوند. البته... اگر مردم در هشتاد سالگي، حاشيه‌نشين مي‌شوند، آيا به دليل ظاهرشان نيست؟ آيا شما مي‌خواهيد به من بگوييد اگر يك زن هشتادساله واقعاً به اندازه زني چهل‌ساله، شاداب و بانشاط باشد، مردم به او توجه نخواهند كرد؟
 

 

 

 

در 42 سالگي و بعد از به دنيا آوردن چهار بچه و رسيدن به تصويري مشخص از خود، دوباره نسبت به زيبايي‌ام دلمشغولي پيدا كردم. دوباره شروع كردم: دويدن را از سر گرفتم و هر روز دويدم. مجبور بودم بين پنج تا ده مايل در هر روز بدوم. كم كم، دويدن‌هايم نتيجه داد. به تدريج، بدنم روي فرم آمد و بعد كه به چيزهايي مثل يوگا و ايروبيك و اين چيزها روي آوردم، بهتر هم شد. باز هم بيشتر دويدم. كم كم لاغر و لاغرتر و كشيده شدم. حالت بدنم عالي شده بود. شانه‌هايم دوباره به عقب برگشته بودند. تيغه‌هاي كتفم دوباره بيرون زده بود. دوباره خودم را بستم به مصرف محصولات مخصوص صورت، لايه‌بردارهاي شيميايي، لايه‌برداري ليزري و بوتاكس. هر هفته در اين يا آن سالن زيبايي بودم. مانيكور، پديكور و رنگ كردن موها. در خيابان پرزرق و برق نيوبري شهر بوستون، آرايشگرم مي‌خنديد و مي‌گفت: «موهايت را شكلاتي و كاراملي رنگ كن تا خوشمزه به نظر بيايي.». لباس‌هاي جديد. كفش‌هاي شيك. لوازم آرايشي متناسب با لباس‌ها. يك لباس ابريشمي.
 

 

 

 

پولي را كه آدم بايد خرج مدرسه بچه‌هايش كند، كنار نمي‌گذاري؛ در عوض، به رژيم زيبايي‌ات ادامه مي‌دهي؛ دست كم من اين كار را كردم. با اين وصف، يك دوره درماني بوتاكس،3 حداقل پولي است كه بايد بپردازي. با پول ماهانه‌اي كه خرج كلاس‌هاي يوگا مي‌كني، مي‌تواني يك كتاب بخري. با يك جلسه كوتاه پديكور مي‌تواني يك شلوار بخري. زماني كه بايد صرف بچه‌هايت كني، به كنار. كم كم گرفتار اين اضطراب شدم كه آيا مي‌توانم با سه ساعت تمرين، بدنم را متناسب نگه دارم يا نه. اگر مي‌توانستم يك كلاس يوگاي فوق‌العاده هم بروم، خيلي خوب مي‌شد.
 

 

 

 

البته تمام اين كارها، بي‌هيچ ترديدي، مطلقاً و كاملاً خودخواهانه است. معمولاً تمام اعتيادها، خودخواهانه‌اند. به هر طريقي كه بتواني، اعتيادت را توجيه مي‌كني: «اين مهمه كه از زمان و فرصت خودم براي اين كار وقت مي‌گذارم»؛ «بيشتر كار مي‌كنم»؛ «خب من هم به استراحت احتياج دارم»؛ «من بايد به ظاهر خودم برسم كه بتوانم بهتر كار كنم»؛ «پول بيشتري براي خانواده‌ام در مي‌آورم»؛ «وقتي روي فرم هستم، سالم‌ترم». «اگر راحت تر و آسوده‌تر باشم و اعتماد به نفس بيشتري داشته باشم، آدم بهتري مي‌شوم.» با اين حال، اعتياد به هر چه باشد، اعتياد است و كم كم احساس مي‌كنيد به قيمت از دست دادن ارتباطتان با كساني كه دوستشان داريد، به اعتيادتان مي‌پردازيد.
 

 

 

 

ماه‌ها بعد از شروع رژيم، روزي با عجله از محل كارم بيرون زدم تا دخترم را از جشن تولد يكي از دوستانش بردارم. پدر و مادرهايي كه سال‌ها آنها را مي‌شناختم، من را نشناختند. يك دختر هشت‌ساله، همين‌طور كه داشت بستني‌اش را مي‌خورد، مؤدبانه گفت: «خانم ‌هايكي، شما هنرپيشه شده‌ايد؟»
 

 

هوش و زيبايي از يك در وارد نمي‌شوند
 

 

 

من در بيشتر طول عمرم از مردان ترسيده‌ام. يكي از دلايل اصلي‌اش هم اين بود ـ رك و راست بگويم هنوز هم اين ترس را دارم ـ كه مي‌ترسيدم به اندازه كافي، زيبا نباشم. دوست داشتم فكر كنم آدم باهوش، سرگرم‌كننده و مهرباني هستم و اين خصوصيات براي جلب توجه هر كسي كفايت مي‌كند. با اين حال، هوش و زيبايي از يك در وارد نمي‌شوند.
 

 

 

 

چند ماه بعد در «شوي جوايز تبليغاتي بوستون»4 حضور داشتم. اين جوايز را به افراد خوش‌لباسي مي‌دهند كه من تقريبا ًهمه آنها را مي‌شناسم. پنج دقيقه بعد كه وسط جمع راه مي‌رفتم، از هر طرف مي‌شنيدم: «واي! اين خوشگله كيه؟» به طور غريزي برمي گشتم تا ببينم با چه كسي هستند. تازه آن وقت متوجه مي‌شدم منظورشان از «خوشگله»، من هستم.
 

 

 

 

اين اتفاق هر شب مي‌افتاد. هر شب، چند بار همين جمله را با تأكيدهاي مختلف مي‌شنيدم: «اين خوشگله كي ي ي ي يه؟» به نظر مي‌رسيد مرداني كه معمولاً با نهايت حرفه‌اي‌گري، مراقب رفتارشان بودند، هذيان‌زده شده‌اند. يكي از رؤساي قديمي‌ام گفت: «هميشه آرزو داشتم وقتي كار مي‌كردي، اين شكلي باشي. مي‌داني، به خاطر مشتري‌ها مي‌گويم.» يك نفر كه سال‌ها پيش چند ماهي را در كنارش كار كرده بودم، پيدايش شد و وقتي چشمش به من افتاد، نوشيدني‌اش را روي كفشش ريخت. او هنگام احوال پرسي زير گوشم پچ پچ كرد: «عجب تيكه‌اي شدي!»
مي‌دانيد از چه چيزي بيشتر از همه نفرت داشتم؟ از چيزي نفرت داشتم كه عاشق آن بودم. از اين نفرت داشتم كه با بي‌صبري، منتظر ديدن آن نگاه خاص در چشمان مردها باشم؛ يعني چنان نگاهم كنند كه انگار براي اولين بار است چشمشان به من افتاده است. در گذشته، چند بار ديگر هم در مراسم اهداي آن جوايز شركت كرده بودم و به ياد دارم كه در تمام آن سال‌ها از شادي شنيدن نامم هنگام دريافت يك جايزه يا درخواست انجام مصاحبه با من در مورد شغلي بي‌نقص، يا انجام يك معامله بي‌سر و صدا در راهروهاي مرمرين خانه اپرا چه لذتي مي‌بردم. با اين حال، ديگر از خودم بدم مي‌آمد؛ چون ديگر نمي‌خواستم هيچ كدام اين چيزها را بشنوم. هميشه تنها چيزي كه دلم مي‌خواست بشنوم، جمله «اين خوشگله كيه؟» بود. از خودم بدم مي‌آمد كه تمام كارهايي كه تا آن زمان براي به دست آوردن آن جايگاه انجام داده بودم، جاي خود را به آرزوي شنيدن اين حرف از دهان مردان داده بود كه بگويند چه زيبا شده‌ام.
 

 

 

البته همچنان كه در مورد هر اعتياد ديگري رخ مي‌دهد، در نهايت، مهار زندگي از دستم خارج شد. بچه‌هايم كم كم غرولند مي‌كردند و مي‌گفتند پيش آرايشگرهاي ارزان قيمت‌تر بروم تا بتوانم پول خريد لباس را براي آنها كنار بگذارم. از من مي‌خواستند وقت بيشتري را با من سر كنند، درحالي‌كه خودم مي‌خواستم براي زمان‌هايي طولاني و طولاني‌تر، بيرون از خانه باشم. وقتي با دخترم كه قبل از سنين نوجواني بود، براي خريد وسايل مورد نياز مدرسه‌اش به نوشت‌افزارفروشي مي‌رفتيم، وقتي مي‌ديد يك مرد شروع به ور رفتن با من مي‌كرد، دخترم با عجله از فروشگاه بيرون مي‌زد. (تنها چيز بدتر از يك مادر بي‌حرارت بودن، يك مادر پر حرارت بودن است.) دزدكي از سر كارم جيم مي‌شدم تا به «جلسه‌اي كه با يكي از مشتريان» داشتم برسم، ولي در واقع، مي‌خواستم به كلاس يوگا بروم. دو ساعت بعد در حالي به اداره برمي گشتم كه مي‌كوشيدم لباس يوگايم را كه اصلاً اعتماد به نفسي را كه در شمار توانايي‌هاي مديريتي‌ام بود، در من برنيانگيخته بود، قايم كنم. همواره در حال پرداخت صورتحساب‌هاي دو هزار دلاري بابت خدمات سالن‌هاي زيبايي بودم، درست همان‌طور كه بعضي‌ها مرتباً صورت حساب سكس تلفني‌شان را مي‌پردازند.
 

 

 

كار به جايي رسيد كه به اجبار و اكراه از اعتيادم دست برداشتم. با اين حال، هنوز هم نشانه‌هايي در من وجود دارد كه نشان مي‌دهند كاملاً درمان نشده‌ام. هر روز با آينه و حالت‌دهنده‌هاي مو سر و كله مي‌زنم و به صف خوانندگان «جزبل»5 پيوسته‌ام كه از فتوشاپ كردن دايمي تصوير زنان در رسانه‌ها، مثل [برنامه] «فتوشاپ، كارگاه وحشت»، مي‌هراسند.
 

 

 

تا جايي كه من مي‌دانم، جزبل واقعاً تغييري ايجاد نمي‌كند. پس من در واكنش به هراسم چه بايد كنم؟ من قبل از انتشار عكس‌هايم، آنها را با فتوشاپ اصلاح مي‌كنم.
 

 

در صفحه فيس بوكي پروژه انسان‌هاي نيك،6 يك بار يكي از طرفداران نوشته بود: «چه اشكالي دارد مردان، زناني را دوست داشته باشند كه زيبا هستند؟ چرا ما نتوانيم چيزي را كه دلمان مي‌خواهد، دوست داشته باشيم؟ چرا بايد كاري كنيد كه احساس گناه به ما دست بدهد؟»
 

 

 

 

حقيقت اين است كه اين كار هيچ اشكالي ندارد. شما قطعاً مي‌توانيد كساني را كه از آنها خوشتان مي‌آيد، دوست داشته باشيد. من دنبال اين نيستم كاري كنم كه احساس گناه به ديگران دست بدهد. شما مالك احساسات خودتان هستيد. من هم هرگز شما را به دليل اين همه ناامني كه تجربه كرده‌ام، سرزنش نمي‌كنم.
 

 

 

من دارم داستان خودم را تعريف مي‌كنم و مي گويم، اين نكته را درك كنيد كه چون من زيبا هستم، پس آدم خوبي نيستم. دلم نمي‌خواهد به موضوع زيبايي اين قدر اهميت داده شود. فكر مي‌كنم زيبايي براي شما به‌عنوان يك مرد مهم است. پس براي من هم اهميت دارد. و اين، داستان من است، نه داستان هر زني و اطمينان دارم كه هستند بسياري از زنان كه زيبايند، ولي شبيه من نيستند. با اين حال، وقتي من زيبا هستم ـ يا به زيبا بودن نزديك هستم ـ چنين فكرهايي به سراغم مي‌آيد. وقتي من زيبايم و با شما هستم، در اين فكرم كه آيا از نظر مردي كه آن گوشه اتاق است، زيبا هستم يا نه. به نظر من، زيبايي، عاملي است براي مرتبط كردن ما با هم، ولي من با شما مرتبط نمي‌شوم. من با تصوير زيبايي كه از خودم دارم و فكر مي‌كنم بايد از آن خوشتان بيايد، مرتبطم. اين زيبايي است كه ما را جذب مي‌كند. در اصل، هر دوي ما را جذب مي‌كند.
 

 

 

اعتياد من به زيبايي، مردان را آزار مي‌دهد؛ چون به دليل وجود شما نيست كه به شما اعتبار مي‌دهند؛ كسي كه از پيچيدگي باورنكردني زنان به دليل وجودشان خوشش مي‌آيد.
 

 

 

كنار گذاشتن اعتيادم به معناي دست برداشتن از زيبا بودن نيست. احتمالاً بعضي‌ها به من خواهند گفت كه من با نوشتن اين مطالب «دارم شلوغ بازي درمي‌آورم». هر وقت كه درباره زيبايي حرف مي‌زنم، همين حرف را مي‌شنوم.
 

 

 

حتي الان كه مشغول نوشتن اين مطلب هستم ـ و حتي وقتي به ياد مي‌آورم «همان مردي كه ليوان را روي پايش ريخت» ـ در حال نشان دادن واكنشي فيزيكي هستم. اين فرآيند، شبيه واكنش يا پرواز كن يا بجنگ است ـ من يا مي‌توانم اين كلمات مبارزه‌جويانه درباره زيبايي را در يك صفحه بنويسم يا مي‌توانم بروم و كمي بدوم. همين‌طور كه دارم تايپ مي‌كنم، كفش‌هايم را مي‌پوشم. هنوز هم دارم به جمله‌هايي كه نوشته‌ام، فكر مي‌كنم و متوجه مي‌شوم كه نمي‌توانم با فرزي و چالاكي كافي، گوشي آي فونم را وصل كنم. باز كردن سيم‌هاي آن، بسيار بيشتر از مقدار لازم برايم وقت مي‌گيرد. بايد بدوم. بايد در ميان يك روز زيبا بدوم و در چنين صبحي باز هم بدوم؛ باز هم به قيمت يك پايم كه ديگر كار نمي‌كند، بدوم؛ با تمام تواني كه در بدن دارم، بدوم و نوعي زيبايي را دنبال كنم كه مي‌دانم هرگز به آن نخواهم رسيد.
دلم مي‌خواهد زيبايي اهميتي نداشته باشد.

 

 


 


 

 

منبع :

نشریه سیاحت غرب - شماره 100



نظرات
نظر خود را ثبت کنید

کاربر گرامی؛ سلامٌ علیکم

 

لطفا پیش از ثبت نظر خود توجه داشته باشید:


تجویز دارو و پیچیدن نسخه برای بیماری و مشکلات شخصی و موردی، نیاز به شرح حال کامل و معاینه بالینی دارد که طبیعتاً از طریق ارتباط مجازی، قابل حصول نیست.

 

 

لذا خواهشمندیم از تقاضای نسخه و دارو برای بیماری های موردی، اجـتناب فرمایید.

 

سایر نکات:


❶از اعلام نشانی و تلفن درمانگاه معذوریم. درصورت تمایل از طریق پایگاه «طبیب شهر»، پزشک مورد نظر خود را جستجو کنید.

ابتدا مقالات مربوطه را مطالعه کنید و پس از اطمینان از نبود اطّلاعات مورد نظرتان، نسبت به طرح سؤال اقدام کنید. از پاسخگویی به سؤالاتی که در متن مقاله پاسخ داده شده اند معذوریم.

❸از طرح سؤال هایی که نیاز به پاسخ های خصوصی و ارسال به پست الکترونیک دارد خودداری فرمایید.

❹پاسخگویی به سؤالاتِ کلّی و نیازمند پاسخ های مفصّل در توان پایگاه نیست.

❺نشانی پست الکترونیک شما در نزد پایگاه طبّ شیعه محفوظ است.

❻هرنظر را تنها یک بار ارسال کنید و از تکرار ارسال نظرات خودداری کنید.

❼حتّی المقدور از ارسال نظرات به صورت «فینگیلیش» خودداری کنید.

❽پاسخ هاي ارائه شده، كلّي و عمومي هستند و پاسخ دقيق و تخصّصي، تنها با ويزيت بيمار امكانپذير است

 

 

با سپاس و امتنان        

دکتر وحید علیان نژادی

نام :  
ایمیل :
* نظر شما
 

سایر مقالات این موضوع

هر چه فقیرتر باشی، بیشتر به صفحهٔ گوشی‌ات نگاه می‌کنی (مقاله انتخابی)[747بازدید]
بگذارید دوباره حوصلۀ بچه‌هایتان سر برود (مقاله انتخابی)[789بازدید]
همین حالا شبکه‌های اجتماعی‌تان را حذف کنید!! (مقاله انتخابی)[1486بازدید]
کودکی بهترین دوران برای یادگیری زبان خارجی نیست!! (مقاله انتخابی)[1291بازدید]
لطفاً کمی غیربهداشتی باشید!! (مقاله انتخابی)[774بازدید]
برای بچه‌ها به جای تبلت بیلچه بخرید (مقاله انتخابی)[1070بازدید]
چرا برخی از زنان ایرانی پلنگ شده‌‎اند؟ (مقاله انتخابی)[1323بازدید]
بیوتروریسم؛ یک جنگ نابرابر (مقاله انتخابی)[980بازدید]
وقتی آنلاین هستیم خودمان باشیم (مقاله انتخابی)[1927بازدید]
جامعۀ مصرف گرا (مقاله انتخابی)[1848بازدید]
چرا آدم‌های خوب در شبکه‎های اجتماعی تحمل‎ناپذیر می‌شوند؟ (مقاله انتخابی)[1590بازدید]
​تکنولوژی تراریخته؛ راهی برای افزایش محصول یا بیماری؟ (مقاله انتخابی)[1712بازدید]
ابر سربازان آینده؛ آخرین نسل از سلاح‌های زیستی (مقاله انتخابی)[1656بازدید]
زندگیِ آزمون‌زده (مقاله انتخابی)[1589بازدید]
پشت پرده اپل (مقاله انتخابی)[1702بازدید]
آیا پس از «پروژه تنظیم خانواده» نوبت به «پروژه سلامت معنوی» رسیده؟! (مقاله انتخابی)[1482بازدید]
هشدار: من از واژۀ «چاق» استفاده می‌کنم (مقاله انتخابی)[1387بازدید]
من هم از این کلمۀ برند خیلی بدم می‌آید (مقاله انتخابی)[1229بازدید]
پدیدارشناسی اینستاگرام (مقاله انتخابی)[1361بازدید]
هر غذایی فلسفۀ خودش را دارد (مقاله انتخابی)[1250بازدید]

نمایش تمامی عناوین این موضوع

آخرین مقالات

گرداب تربیت بچه (مقاله انتخابی)
چرا برخی از زنان ایرانی پلنگ شده‌‎اند؟ (مقاله انتخابی)
خواص تاثیرگذاری قارچ گانودرما تا چه حد واقعیت دارد؟ (مقاله انتخابی)
هر غذایی فلسفۀ خودش را دارد (مقاله انتخابی)
شفا از منظر قرآن کریم (مقاله انتخابی)
چهره‌ها و اندام‌هاي غير واقعي: آيا بايد حقيقت عكس‌هاي دست‌كاري شده دنياي مد را افشا كرد؟(مقاله انتخابی)
سالنمای حجامت سال 1396 هجری شمسی(هدیه پایگاه طبّ شیعه)
آداب زناشویی و انعقاد نطفه(مقاله انتخابی)
قبل از انتشار عکس فرزندتان در فیسبوک، به آینده‌اش فکر کنید (مقاله انتخابی)
برای بچه‌ها به جای تبلت بیلچه بخرید (مقاله انتخابی)
ساده‌زیستی نه‌فقط زیبا بلکه ضروری است (مقاله انتخابی)
جذابیت و زیبایی به قیمت انواع سرطان (مقاله انتخابی)
دیپلماسی ورزشی؛ ابزاری برای نفوذ آمریکا در جوامع (مقاله انتخابی)
زندگی بطری شده؛ واقعیت‌های پنهان شده ​آب‌های معدنی (مقاله انتخابی )
دروغی به‌نام «حریم خصوصی» و «جریان آزاد اطلاعات» (مقاله انتخابی)
من هم از این کلمۀ برند خیلی بدم می‌آید (مقاله انتخابی)
آيا ما نسلي از مردان جوان بار آورده‌ايم كه نمي‌دانند چگونه مرد باشند؟(مقاله انتخابی)
اعتياد به زيبايي؟!(مقاله انتخابی)
آیا شکر پرطرف‌دارترین مادۀ مخدر دنیاست؟ (مقاله انتخابی)
مبارزه با حجاب، انحراف است (مقاله انتخابی)
معماری و خانه‌سازی قرآنی در عصر حکومت امام مهدی (عجّل الله فرجه) (مقاله انتخابی)
ویتامین‌های بی‌خاصیت (مقاله انتخابی)
سرطان، ساخته دست بشر است! (مقاله انتخابی)
رژیم هفت خورش؛ لذّت کاهش وزن و سلامتی
زندگیِ آزمون‌زده (مقاله انتخابی)
مَـــرهَـــم؛ توصیه‌هایی از طبّ سنّتی ایران به راهیان سفر اربعین (ویراست سوّم)